วันนี้ขออนุญาต แทรกเรื่องสั้นก่อนเรื่องยาวคือทริปปักกิ่ง

เรื่องสั้นนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสองวันก่อน 23 กันยายนที่ผ่านมา โดยเรื่องคาดว่าจะสิ้นสุด ณ วันเสาร์นี้ เรื่องมีอยู่ว่า คุณหนูนิต้า จองตั๋วรถไฟไปปักกิ่ง วันอาทิตย์นี้ เพื่อเตรียมตัวไปเที่ยวซีอันกะพี่ออยล์ โดยจองตั๋วรถไฟไปปักกิ่งเพื่อพักบ้านพี่ออยล์ก่อน (พี่ที่รู้จักกันที่อังกฤษ เป็นเพื่อนยัยหนูโอ๊ด) เมื่อวันที่ 23 กันยายน หนูนิต้าก็ไปจองตั๋วรถไฟที่ตรงประตูซีเหมิน ซึ่งเป็นโรงแรม วันนั้นไปกะน้องนัท ซึ่งจองตั๋วไปเรียบร้อยแล้วกะแก๊งค์อีก 3 คน ซึ่งน้องเดินไปเพื่อเอาตั๋ว วันนั้นน้องก็ชวนว่า “พี่นิต้านั่งรถไปด้วยกันเหอะ” เราก็เอาก็เอาวะ มีเพื่อนไปด้วยดีก่าไปคนเดียวหัวเดียวกระเทียมลีบแบบคราวที่แล้ว คนจองตั๋วรถไฟเยอะมากประมาณว่าเกินครึ่งร้อยได้มั้ง บรรยากาศข้างในสับสนวุ่นวาย เราก็ใช้ภาษาจีนอันกระท่อนกระแท่นของเราถามคนจีนว่าจะทำงัยบ้าง เค้าก็อธิบายเรา แถมช่วยดูให้ด้วยว่าเขียนถูกมะ ที่นี้เราก็เขียนเท่าที่เราเขียนได้ คือ ชื่อ วันที่ไป สถานที่ที่ไป  แต่เว้นเรื่องหมายเลขรถไว้ เพราะไม่รู้ว่าไปตอนกี่โมง ก็ไปหาคนขาย เค้าก็ถามว่าเราเอากี่โมง เราก็เอาใบที่น้องจองให้เค้าดู เค้าก็ไม่ยอมดูแล้วก็ไปหยิบตารางรถมา น้องบอกว่า 15.20 น. เราก็เห็นปุ๊บชี้ปั๊บ จ่ายเงินไปเรียบร้อยก็นอนใจ จนกระทั่งวันนี้ 25 กันยายน ไปเอาตั๋ว เฮ้ยทำไมมันเป็นตั๋วกลับจากปักกิ่งเข้าเทียนจินวะ ก็เดินหน้าซีดไปเจอเพื่อนอินโดที่อยู่นี่มากว่า 4 ปีแล้ว ถามเค้าเพื่อความชัวร์ แล้วก็เดินไปหาคนขายตั๋วด้วยกัน คุยกันพักใหญ่ (โดยเพื่อนอินโดช่วยแปลจากภาษาอังกฤษเป็นจีน แล้วก็จีนเป็นอังกฤษ) เค้าก็ไปรื้อเอกสารกองโตที่มีชื่อเราอยู่ขึ้นมาแล้วก็บอกว่าเลขมันถูกแล้วนี่ เพื่อนเราก็ช่วยดูบอกไอ้ตัวหมายเลขรถที่เขียนมันไม่ใช่ลายมือเราอ่ะ เป็นความผิดของคนขายตั๋วนั่นแหละ เค้าก็เลยจำยอมต้องเปลี่ยนตั๋วให้ ซึ่งคาดว่าจะได้ตั๋ววันเสาร์นี้

ปล. นึกออกมั๊ย ว่าเป็นความผิดเราตอนไหน ใครนึกออกใส่คำตอบมา เดี๋ยวจะเฉลยให้ฟัง ฮ่าๆๆๆๆ  เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าการเอาตัวรอดเล็กๆน้อยๆ โดยการปัดความผิด ว่าไม่ใช่ความผิดของเราบางทีก็จำเป็นนะ แต่อย่าทำบ่อยล่ะกัน ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ