Salsa's profileSalsa shopPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
November 16 ปาร์ตี้วันเกิด และอำลา หนูพีสแต่แรกตั้งใจอัพสเปซตั้งแต่วันศุกร์ที่ 14 พฤศจิกายน ซึ่งเป็นวันที่จัดปาร์ตี้วันเกิดให้หนูพีส และในขณะเดียวกันก็เป็นปาร์ตี้อำลาพีส และจี้ด้วย เนื่องจากในวันรุ่งขึ้นทั้งสองจะเดินทางกลับประเทศไทยแล้ว แต่มันมีเหตุการณ์ฉุกเฉินเกิดขึ้นมาก่อน นั่นคือ คอมพิวเตอร์เราโดนไวรัสแด๊กอีกแล้ว หลังจากที่ใช้คอมมานานโดยไม่มีแอนตี้ไวรัส จนกระทั่งเมื่อวันอาทิตย์ก่อนลงฟรีดาวน์โหลดแอนตี้ไวรัสเท่านั้นแหละ เหมือนกับว่ามันเป็นตัวนำพาไวรัสมาเข้าเครื่องเราอย่างมากมายก่ายกอง เรียกว่าเปิดเครื่องปุ๊บมันบอกทันทีว่ามีไวรัสในเครื่อง พอกดว่าให้ลบ หรือ action อื่น ก็ไม่หาย เรียกว่าอาจมีเป็นพันๆตัวเลยก็ว่าได้ ก็เลยจัดการส่งเครื่องไปให้น้องกรณ์ฟอร์แมทเครื่องให้ ขอบใจมากๆน้อ กลับมาเล่าเรื่องงานวันเกิดดีก่า ขืนเล่าเรื่องคอมเราโดนไวรัสแด๊กคงจะไปไกลจนกู่ไม่กลับ
งานวันเกิดพีสนี้จัดขึ้นที่บ้านใหม่เรามีผู้ร่วมงานรวมข้าเจ้าด้วยแล้วก็ 19 คนพอดิบพอดี ห้องรับแขกเล็กแสนเล็กของเราก็เลยเต็มไปด้วยหัวคน แต่ก็อบอุ่นดีนะ จากตอนแรกบ้านที่เย็นยะเยือกตอนแขกยังไม่มา กลายเป็นห้องที่อุ่นจนร้อนเหมือนป่าเขตร้อนของสะวันนา อาหารที่ทำต้อนรับแขกวันนี้มีข้าวมันไก่ กุ้งอบวุ้นเส้น ผัดผักบร็อคเคอรี่ กระเพราหมูสับ แกงจืดลูกเงาะ สาหร่าย Requested by Peace (เนื่องจากวันก่อนเธอไปทานอาหารที่น้องเรียวทำให้เป็นมื้อสุดท้าย จนกระทั่งอาหารเป็นพิษ ท้องเสีย + อาเจียน อ้อน้องเรียวแอบกระซิบว่าเธอทานเยอะมากๆๆๆ โดยที่เค้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลยล่ะ ถ้ารู้ก่อนหน้านี้น้องเรียวอาจกลัวหรือป่าวหว่า) เต้าฮวยฟรุทสลัดกลิ่นอัลมอนด์ อ้อแล้วก็มีขนมเค้ก Black forest ที่ไปซื้อมาจาก Maky และได้รับอนุเคราะห์แกงเขียวหวานไก่มาจากบ้านอัง เบียร์ชิงเต่าอีก 2 ลังจากพี่เอ๋ ขนมคุกกี้สอดไส้สับปะรดจากพี่จิ๊บ แขกที่มามี พี่เอ๋ พี่บุ๋ม พี่จิ๊บ กวาง อัง พีสเจ้าของงานวันเกิด น้องเรียวหวานใจหนูพีส ปอ กุ๊กไก่ นัท Aynie ปลั๊ก กรณ์ พิม ก้อย รวมเจ้าบ้านอีก 2 คือข้าเจ้าและพี่จูน อาหารจำนวนมากก็หายไปอย่างรวดเร็ว จิงๆใจก็ห่วงอีกสองคนที่ยังมาไม่ถึง คือ หนูจี้ และ Ramin ซึ่งก็มาถึงตอนที่อาหารส่วนมากหมดไปแล้ว ต้องขอโทษด้วยจิงๆ ที่ไม่ได้เก็บให้เพราะเห็นบอกว่าจะถึงแล้วเลยไม่คิดว่าจะมาช้าขนาดนั้น
บรรยากาศงานวันนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ รอยยิ้ม และความสุข แต่ภายในใจหลายคนคงแอบเศร้าเคล้าน้ำตา เพราะสองสาว (พีส และจี้) จะกลับประเทศแล้ว ถึงแม้ว่าจะเป็นระยะเวลาสั้นๆที่เราได้รู้จักพีส ประมาณ 2 เดือนกว่าได้ แต่เราก็แอบเหงาเหมือนกันนะ พีสกับเราเริ่มรู้จักสนิทสนมได้ เพราะพีสไปเป็นเพื่อนเราดำเนินเรื่องวีซ่าตลอด แล้วก็กินข้าวด้วยกันเกือบทุกมื้อ ทุกวันเรากะพีสจะต้องส่งแมสเสจหากันเรียกว่ากลางวันเย็น เพราะต้องถามว่าจะไปกินข้าวไหน วันนี้ทำไร ไปซื้อของตลาดด้วยกัน ทุกเที่ยงข้าเจ้าต้องไปรอที่ Liuyuan เพื่อรอมันไปกินข้าวด้วย เรียกว่าเหมือนเป็นน้องสาวคนนึงล่ะ แต่งัยเราก็คงเศร้าไม่เท่ากับน้องเรียว Ramin และพี่อัง ที่แต่ละคนมีระยะเวลาอยู่กับสองสาวมากกว่าเรา
งานดำเนินมาถึงตอนช่วงเป่าเทียนวันเกิด ตัดเค้ก ซึ่งพีสจะต้องอธิษฐานทั้งหมด 3 ข้อ โดย 2 ข้อแรกต้องบอกชาวบ้าน อีกข้อเก็บไว้ในใจ ข้อแรกเค้าบอกว่าเค้าขอกลับมาที่นี่หาทุกคนอีก (แต่จิงๆ อยากเจอแค่คนๆเดียวใช่มั๊ยล่ะ) ข้อสองเค้าขอให้เค้าสมหวังในทุกเรื่อง ข้อสามอันนี้ไม่รู้ล่ะเพราะอยู่ในใจเค้า แต่เราก็เดาออกเหอะ คนที่ร่วมงานปาร์ตี้ก็คงเดาออกกันหมด
Aynie แอบแซวว่าเมื่อตัดเค้กแล้วเค้กชิ้นแรกต้องให้กับคนที่สำคัญที่สุด ซึ่งก็ไม่ต้องเดาหรอกว่าน้องจะให้ใคร แต่อย่างน้อยเรายังดีใจนะที่เรายังได้เป็นที่สองของเธอ เรายอมได้ถ้าเธอจะยกอันดับ 1 ให้น้องเรียว (ป่าวกัดฟันพูดนะ) งานก็ดำเนินไปเรื่อยๆโดยมีแอลกอฮอล์พอหอมปากหอมคอ แต่เราก็เมาจนได้ ไม่ใช่ว่าเมาเพราะเบียร์ชิงเต่านะ แต่เมาเพราะ Absolute กลิ่นวานิลา ที่ Ramin เอามา เราดื่มไปแค่คำใหญ่คำเดียวเท่านั้นแหละ เห็นผลเลย เดินเซค่ะ เริ่มพูดไม่รู้เรื่อง แต่สติยังอยู่ครบนะ ขอบอกไว้ก่อน งานก็ดำเนินมาจนจบ แขกกลับบ้าน แล้วก็ได้รู้ว่ามีคนขโมยจักรยานน้องกุ๊กไก่ไป ทั้งๆที่ล็อคเข้ากับรั้วบ้านนะเนี่ย เสียใจด้วยนะน้อง เพราะก่อนหน้านี้เจ้าของบ้านพี่ก็เคยเตือนเรื่องนี้กะพวกพี่แล้ว พี่เลยไม่เคยทิ้งจักรยานไว้นอกตึกเลย จิงๆแล้วโจรมันพยายามขโมยจักรยานกวางก่อนแต่มันงัดตัวล็อคไม่สำเร็จ ก็นับว่าเป็นโชคดีของกวางไป
กล่าวถึงพี่บุ๋มซักนิด พี่บุ๋มแอบเข้าไปฟุบหลับในห้องพี่จูนตั้งแต่ประมาณ 3 ทุ่มเศษ พอสี่ทุ่มที่ทุกคนจะกลับกัน ก็มีคนไปปลุกพี่บุ๋ม แต่ปลุกงัยพี่บุ๋มก็ไม่ยอมตื่นเลย (นอนได้ขี้เซามากเลย) ทุกคนเลยบอกว่างั้นปล่อยพี่บุ๋มนอนที่นี่ล่ะกัน พรุ่งนี้เช้าค่อยให้กลับบ้าน ประมาณสี่ทุ่มเศษหลังจากเราอาบน้ำเสร็จก็คุยกะพี่จูนว่าเรายกพี่บุ๋มขึ้นเตียงเหอะ ขืนให้นอนฟุบกะเตียงแบบนี้เดี๋ยวไม่สบายแน่ ก็เลยยกกะพี่จูนคนละข้าง ปรากฏพี่บุ๋มตื่นเลยทันที ตื่นแบบงงๆ อะไรเกิดไรขึ้นเหรอ แล้วพี่บุ๋มก็รีบกลับบ้านไป
หลังจากที่พี่บุ๋มกลับบ้านไปเราก็มานั่งเปิดคอมกะว่าจะอัพรูปเขียนสเปซให้ทันวันที่ 14 พฤศจิกา ที่เป็นวันเกิดยัยพีส ก็ปรากฏว่าแอนตี้ไวรัส detect ไวร้ส, โทรจัน ได้ หลังจากนั้นเครื่องก็รวน พร้อมกับที่เราหายเมาเป็นปลิดทิ้ง แล้วก็ทำให้เรานอนไม่หลับเลยจนกระทั่งตีสอง แต่เช้าวันเสาร์ก็ตื่นมาตอน 7 โมงเช้าจนได้ เหนื่อยว้อย
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://nitanoic.spaces.live.com/blog/cns!610C2F014A24B2CB!4760.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
